Siedzę sobie właśnie przed komputerem i patrzę przez okno na zieleniące się drzewa.. w tle leci Enya i utwór "The Celts". Obok klawiatury stoi gorąca czekolada czekająca aż ktoś się nią zajmie. Jest prawie początek czerwca, a pogoda w mieście iście brytyjska. Trochę deszczu, słońca, wiatru z północnego zachodu, który rozkazuje liściom tańczyć do swej muzyki.. Patrzę na to wszystko i nie mogę uwierzyć. Jeszcze niedawno całe moje życie pochłaniała szkoła. Normalnie o tej porze siedziałabym z książeczką od historii i pilnie czytałabym zamazujące się ze zmęczenia literki, wyglądałabym przez okno nie mogąc doczekać się wakacji. Tak, sobotnie wieczory zawsze poświęcałam tej wtorkowej historii. Musiałam tego jedynego dnia wziąć szkolny podręcznik i próbować zapamiętać te wszystkie daty i wydarzenia, a do tego pilnować, by szkolna nowożytność nie mieszała mi się z moim ukochanym średniowieczem. A w niedzielę zawsze chciałam, by była sobota. Jeszcze trochę więcej czasu, nie zdążę..! A jednak. Pamięć.
Lubiłam to wszystko.. Czytanie na matematyce książek pod ławką - a siedziałam w pierwszej, obijanie się na polskim /krzyżówki, sudoku, statki, cokolwiek/, unikanie bloków z języka angielskiego.. A teraz? W poniedziałki nadal budzę się o 6 rano, nadal nie mogę się przyzwyczaić do życia bez szkoły. Chociaż pod koniec, muszę przyznać, strasznie mnie szkoła denerwowała. Miałam dosyć tego stresu przed wystawianiem ocen, tych dziwnych ludzi z klasy równoległej /wrzuć monetę, kartę kredytową, etc./, przepełnionych korytarzy.. Ten ostatni punkt był dla mnie najbardziej nieznośny. Jak przyszłam do tej szkoły to atmosfera była znacznie przyjemniejsza. Mało osób, a w szczególności tych denerwujących gimnazjalistów, którzy biegali po wszystkich piętrach rzucając się na wszystkie strony, którzy tłoczyli się w barze na każdej przerwie ustawiając kolejki rodem z PRL-u. Czułam, że dłużej tego nie zniosę! Kulminacją mojej frustracji był dzień, w którym przy koleżance z klasy popłakałam się ze złości, gdy dzieciaki ogołociły szkolny bufet ze wszystkiego, co da się zjeść. Płaczę w szkole? Znaczy, że zakończenie roku blisko. Dzień rozdania świadectw nadszedł szybko, matury minęły. I skończyło się..!
Kiedyś ktoś mówił, by szukać, obserwować znaki czasu. Owszem, prawda to najszczersza i rada najlepsza. Kiedy wracałam z ostatniego egzaminu maturalnego do domu, spostrzegłam coś dziwnego, a zarazem dziwnie mnie w sercu niepokojącego. Jacyś barbarzyńcy ścinali wielkie drzewo /orzech/, które rosło przy mojej klatce schodowej odkąd tutaj mieszkam. A mieszkam tutaj dwanaście lat; orzech był tutaj znacznie dłużej. Dwanaście lat codziennie przechodziłam pod tym drzewem. Gdy byłam młodsza zawsze na nie wchodziłam i z koleżanką wymieniałam się tajnymi wiadomościami, które zostawiałyśmy sobie wzajemnie w koronie drzewa. Kiedy wychodziłam na balkon mój wzrok zawsze kierował się na wielkie drzewo. Czasami byłam zła, że nic przez wielkie liście nie widzę z góry, ale gdy sobie siedziałam wieczorami na balkonie, słuchałam szumu liści, które poruszał wiatr, przymykałam oczy i przenosiłam się gdzieś daleko stąd. Do zielonej, posępnej, ukochanej Szkocji, do jakiejś krainy fantastycznej.. wyobraźnię mam wcale bujną. A drzewo sobie szumiało, może rozmawiało z innymi drzewami, wiatr niósł wiadomości, a ja słuchałam. Również ptaki w koronie drzewa miały coś do powiedzenia - zawsze budziły mnie rano, kiedy były wiosna i lato. Teraz jest pustka, goły, bezduszny kawałek betonu.
Okazało się, że drzewo zostało ścięte, by nie przeszkadzało w położeniu nowego chodnika. Bo przeszkadzało.. Kiedy gałęzie uderzyły o chodnik pomyślałam, że osiemnaście lat nagle stało się przeszłością, a ja patrzę niepewnie w przyszłość i boję się. Nie wiem dokładnie czego, ale to dziwny lęk, który nie daje mi spokoju. Dziwne sprzeczności mną targają i robią sobie z mojej duszy pole do okrutnej zabawy. Wiara walczy z rozumem, a to, co pewni ludzie zaszczepili w moim sercu, już nigdy nie zostanie wykorzenione. Czas jest bezlitosny, boleśnie uczy doświadczenia i płynie sobie dalej, zostawiając nieszczęśnika na polu bitwy.
O czym szumią drzewa? Skończyło się, skończyło..! Trzeba dalej żyć nawet jeśli się nie ma ochoty. To przecież nasz święty obowiązek, by nie dać się Ciemności, choć Ta roztacza swe kręgi po całej Europie. Zawsze jest jakaś Nadzieja, Ona umiera ostatnia - to powiedział mi przyjaciel w pewnej "świątyni Rozumu" w Warszawie; walczę ze sobą, by tam nie wrócić. A przecież walka wewnętrzna jest najgorsza - niszczy charakter i pozostawia w ciemności, w samotności, bez pomocy. Nadzieja matką głupich..?
